Ook benieuwd hoe de nieuwe website werkt? Lees hier meer over de werking ervan.


Buienradar Europa: klik hier

Aardbevingen Italië: klik hier

Toestand bergpassen: klik hier

Meer "weer" in Nederland: druk hier

Wind, Sneeuw, ...: klik hier

Advies onweer: klik hier


 

Pelgrimeren

Pelgrim, pilgrim, pellegrino, van het Latijnse peregrinus, dat betekent iemand die over de akkers gaat, zeg maar een landloper. Daar komt het eigenlijk vandaan, maar wat bedoelen we er in onze Asterixtijd mee?
Iemand die onderweg is naar een bijzonder doel, meestal een religieus doel. Dat hoeft niet noodzakelijk meer dwars door de velden te gaan, maar de echte pelgrims zijn toch te voet of op de fiets onderweg naar een heiligdom, naar een doel.

Pelgrimeren kan in principe naar ieder doel, het hoeft niet persé een religieus doel te zijn. Maar pelgrimeren hoort wel bij het christelijk geloof, zoals gebeden er bij horen. Het hoort trouwens ook bij andere religies, denk aan de hadj van de moslims, maar ook aan de joden die traditioneel eens per jaar naar Jeruzalem trokken. Vanaf de eerste eeuwen na Christus trokken christenen ook naar Jeruzalem om in de kerk van het Heilig Graf de palmtak te verwerven.
Later in de middeleeuwen kwamen daar nog twee belangrijke bestemmingen bij: Rome met de gekruiste sleutels van Sint Pieter en Santiago de Compostella met de schelp van Sint Jacob. Grote groepen mensen gingen naar die plaatsen op weg, vele duizenden per jaar. Het is interessant om te bedenken dat er bijna zeker voorouders van ons bij geweest zijn. Uiteraard ging dat in de middeleeuwen te voet of hoogstens te paard, heen en terug en waren het ondernemingen die vanuit onze streken gemakkelijk een jaar in beslag namen.
Behalve de ‘grote’ pelgrimsdoelen waren er bovendien vele andere pelgrimsbestemmingen. In Italië heeft iedere provinciestad nog wel een heilige en een heiligdom en dus pelgrims. Zo werd over een periode van duizend jaren Europa getekend door een netwerk van pelgrimspaden en werd de Europese cultuur verspreid en samengeknoopt door ervaringen van pelgrims.

Na de middeleeuwen werd het, tenminste in Noord en West Europa, een stuk stiller op de traditionele pelgrimspaden. In Italië en Spanje ging de traditie gewoon verder, maar van hieruit richtte de belangstelling zich geleidelijk op nieuwe bestemmingen zoals Lourdes en Fatima en moderniseerden pelgrims zich en namen de trein of de bus. Een enkeling bleef de traditie getrouw. Hilaire Belloc trok in 1892 een rechte lijn over de kaart en liep van Straatsburg naar Rome en Bertus Aafjes schreef in de hongerwinter van `44 -`45 op zijn onderduikadres in Terband zijn ‘Voetreis naar Rome’, een tocht die hij in 1936 hoofdzakelijk fietsend en liftend had volbracht.
In het laatste kwart van de twintigste eeuw bloeien de traditionele pelgrimages miraculeus weer op. De Raad van Europa wijst de Camino Frances naar Santiago de Compostella en de Via Francigena naar Rome aan als Europese Culturele Wegen. De Lange Afstand Wandelpaden (LAW`s) worden in Nederland weer populair en de ANWB markeert LAW 7 als Het Pelgrimspad van Amsterdam naar Maastricht. In Santiago de Compostella komen per jaar duizenden pelgrims te voet of per fiets aan, waarvan een aanzienlijk deel uit Nederland. Naar Rome lopen en fietsen vanuit Nederland en Vlaanderen jaarlijks enkele duizenden pelgrims. Een enkeling loopt door naar Jeruzalem.

Ook in Nederland verheugen pelgrimsdoelen zoals Wittem en de Heilige Eik bij Oirschot, zich in een toenemende belangstelling. Pelgrimeren is terug van weggeweest.