Ook benieuwd hoe de nieuwe website werkt? Lees hier meer over de werking ervan.


Buienradar Europa: klik hier

Aardbevingen Italië: klik hier

Toestand bergpassen: klik hier

Meer "weer" in Nederland: druk hier

Wind, Sneeuw, ...: klik hier

Advies onweer: klik hier


 

Geluk als bijproduct

Montaigne

Stilte, alleen-zijn, eenzaamheid, we maken dat op onze lange pelgrimstochten geregeld mee. Uren- of dagenlang voortsjouwen of –huppelen, al naar gelang onze stemming, zonder een mens te spreken. Wat doet dat met ons? De filosoof Michel de Montaigne geeft in zijn Essays een mooie uitspraak over dat alleen-zijn: ‘We moeten een achterkamer voor onszelf houden, om daarin ongestoord onze eenzaamheid en afzondering te cultiveren. In deze ruimte moeten we dagelijks het gesprek met onszelf aangaan. Daarin moeten we praten en lachen alsof we geen vrouw, kinderen en bezittingen hebben, zodat als we ze op een gegeven moment kwijtraken, het niet nieuw voor ons is het zonder hen te moeten stellen.’ Voor mijzelf is dat pelgrimeren zo’n achterkamer, met alle tijd en ruimte om los van alle dagelijkse drukte eens dóór te kunnen denken over wat we nu eigenlijk ècht belangrijk vinden in ons leven, en hoe we dat gestalte kunnen geven. De hele wereld is dan mijn achterkamer; een groot genoegen!

En wat zoekt een mens dan in die achterkamer? De bron van alle gefilosofeer is en blijft, dat iedereen zoekt naar, liefst blijvend, geluk en zich afvraagt hoe dat te bereiken. In al het dagelijkse gedoe blijkt dat nogal eens een telkens wijkend perspectief.
Het is natuurlijk ook de vraag, of we er wel naar moeten streven om dat te bereiken. Al dat gedoe in ons leven wordt natuurlijk ook veroorzaakt door alles wat we allemaal voor onszelf willen hebben, ook geluk. Een citaat van een boeddhistische wijze daarover: ‘Alle vreugde in de wereld komt voort uit de wens dat anderen gelukkig mogen zijn. Al het lijden in de wereld komt voort uit de wens dat ikzelf gelukkig mag zijn.’ Een conclusie, die we kunnen toetsen aan onze eigen overvloedige ervaringen daarmee: het is ons ego, dat telkens weer onrust in ons veroorzaakt en ons af blijft houden van blijvend geluk. Dus: aanpakken dat ego, en daar biedt dat pelgrimeren volop gelegenheid voor, want in dat lange alleen lopen komt in onze altijd doorgaande gedachtestromen alles omhoog wat er ook in dat opzicht in ons leeft. In het doorvoelen en gaan inzien van de last die onze egohebberigheid op alle fronten en frontjes van ons bestaan meebrengt, kan ruimte ontstaan om er wat van los te laten en daardoor een grotere innerlijke vrede te ervaren. En geluk is daarvan een bijproduct.

 [Eerder gepubliceerd in NieuwsBrief 22, januari 2014, Ruud Bruggeman]