Ook benieuwd hoe de nieuwe website werkt? Lees hier meer over de werking ervan.


Buienradar Europa: klik hier

Aardbevingen Italië: klik hier

Toestand bergpassen: klik hier

Meer "weer" in Nederland: druk hier

Wind, Sneeuw, ...: klik hier

Advies onweer: klik hier


 

Uit je verhaal stappen

Friedrich

Onderweg op mijn pelgrimstochten ontroert het me telkens weer, hoe bijzonder vriendelijk en goed en gul mensen voor me zijn. Zo is het me bijvoorbeeld meermalen overkomen, dat ik bij mensen thuis mag slapen, terwijl ze zelf ’s avonds weg moeten en hun huis aan mij toevertrouwen. Zou ik dat zelf ook doen, als een wildvreemde bij me aanbelt met verzoek om een slaapplaats? En de voorbeelden zijn ontelbaar, iedere pelgrim herkent het. De vraag houdt me bezig, hoe het komt dat mensen mij onderweg wel zo behandelen.
Iemand zei eens tegen mij: mensen doen zo tegen jou, omdat jij als wandelende pelgrim uit je verhaal bent gestapt. Die zienswijze sprak me aan.
We leven als mensen allemaal met een eigen ‘verhaal’: ik ben timmerman, advocaat, buschauffeur, directeur, vader of moeder of kind van, meegaand, eigenwijs, zelfverzekerd, verlegen, wat dan ook. We hebben allemaal onze hoedanigheden waarmee we ons identificeren: dát zijn wij (en de ander dus niet, die is weer wat anders, en daarmee brengen we ook direct een scheiding aan tussen onszelf en de ander). Wat we zijn, dat is ons houvast – want wat zouden we zijn zonder dat geheel van onze eigen hoedanigheden? Niets toch? En daar gedragen we ons naar en dat verdedigen we tegen ieder die dat onderuit zou willen halen. We hebben in ons leven allemaal zo’n eigen identiteit en hoedanigheid: ons eigen verhaal.
Maar natuurlijk zijn we dat niet werkelijk. Ik ben niet die timmerman, want als die rol weg zou vallen, ben ik nog steeds. Wie of wat ben ik dan wel? Wie zijn we zonder die houding, dat masker, dat pantser als afweer? Die vraag is niet zo gemakkelijk te beantwoorden, daar buigen filosofen, theologen en ook mensen als jij en ik al millennia hun hoofd over, het is een van de meest wezenlijke levensvragen.
Wel is gemakkelijk herkenbaar, dat als ik dat ‘verhaal’ afleg, ik daarmee de scheiding tussen mij en de ander ophef, en er in de plaats daarvan een ervaring kan komen van niet-gescheidenheid, van verbondenheid, van eenheid.
En als pelgrim leg ik heel wat van die verhalen en rollen terzijde. Ik ben niet meer herkenbaar als degene met die en die positie en omstandigheden, ik ben alleen nog maar een anonieme wandelaar. En precies dat zou wel eens heel plezierig en ontspannend kunnen werken in de ontmoetingen en contacten onderweg: precies op die manier is het fijn om als mens met elkaar om te gaan en in verbinding te zijn. Dan valt de afstand en tegenstelling tussen mij en de ander weg, en opent zich de weg naar verbonden zijn met elkaar en vanzelfsprekende goedheid.
En overigens, ook voor mezelf is het een bijzonder prettige ervaring om uit mijn verhaal te zijn gestapt, en niet met al die rollen bezig te hoeven zijn, om alleen maar een simpele wandelaar te zijn.

[Eerder gepubliceerd in NieuwsBrief 21, december 2013, Ruud Bruggeman]