NB 49 Te gaan of niet te gaan, dat is de kwestie

    Verlofdagen in Europa: klik hier


    Buienradar Europa: klik hier

    Aardbevingen Italië: klik hier

    Toestand bergpassen: klik hier

    Wind, Sneeuw, ...: klik hier

    Advies onweer: klik hier


     

    NB 49 Te gaan of niet te gaan, dat is de kwestie

    Een aantal leden gaat toch op pad, ondanks Corona.

    Hier de overwegingen van Arnoud, Koert, Robert en Elina, Ronald en Michelle en Titia


    Het bloed kruipt waar het niet gaan kan….

    door Arnoud Boerwinkel

    “Voorlopig zijn internationale reizen per trein vanuit Nederland niet toegestaan voor toeristische doeleinden, alleen noodzakelijke reizen. De verwachting is dat dit voor de hele zomerperiode geldt.”

    Dat was de mail die ik half juni ontving van de Treinreiswinkel, toen ik daar een reisje wilde boeken. In de eerste tien dagen van juli wil ik mijn (al zo vaak uitgestelde) Oostelijke route naar Rome vervolgen vanaf de Reschen-pas tot aan Trento; en vandaar met de trein terug naar Amsterdam. Dat maakt mijn treinreis iets gecompliceerder dan een simpel retourtje. Zelf had ik al ervaren dat online de heenreis boeken (naar Landeck in Oostenrijk) geen probleem was, maar die terugreis wel. Dus besloot ik een beroep te doen op dit veel geroemde reisbureau. Helaas pindakaas.

    Maar een beetje pelgrim laat zich niet gauw afschrikken en bij NS-Internationaal (7X24 uur telefonisch bereikbaar!) stelde men geen lastige vragen over het doel van mijn reis. (Later bedacht ik dat ik mij had kunnen beroepen op mijn status als redacteur van een reismagazine….)

    Toch bleek ook NS-Internationaal niet in staat mijn terugreis vanaf Trento te boeken. Wel vanaf Innsbruck. Aangezien ik ‘s nachts wil reizen, koos ik voor een nachttrein met couchette. Maar dat pakte duur uit, want er blijken – logisch: corona! – uitsluitend eenpersoons slaapcabines beschikbaar. Uiteindelijk heb ik via happyrail.com de terugreis overdag vanaf Innsbruck kunnen reserveren, overigens tegen een alleszins redelijke prijs. Straks hoop ik – zodra aangekomen in Trento – op het station een kaartje naar Innsbruck te kunnen kopen…

    Spannend en onzeker is het allemaal wel. Want hoe zal het gaan met de overnachtingen, met mondkapjesverplichtingen; zal het maken van contacten met anderen bemoeilijkt worden door alle afstandsbelemmeringen? Zullen de bars en restaurants uitgestorven zijn? Zal lokaal busvervoer verstoord zijn?

    Door al die onzekerheden moest ik me als enigszins ervaren pelgrim maar niet laten afschrikken. Ooit hoopte ik in 2022 mijn tweede Rome wandeling te kunnen voltooien, tien jaar na mijn eerste. Dat dat niet gaat lukken, staat inmiddels vast. Als dat de enige tegenvaller is, mag ik mezelf een ongelooflijke bofkont noemen….


    Toch op pad

    door Koert Koerts

    Augustus 2017,

    Na een dag of zestien gelopen te hebben over het Pieterpad belandde ik verdwaald in Sittard. Bijna thuis, eindelijk terug in de Limburgse heuvels, toen de hoogmoed zorgde voor een lesje “scherp zijn tot het einde”. In de verte kwam een man aanlopen met een pet vol medailles en een (zo ogend) ervaren wandelaarskostuum.

    ‘Loop je het Pieterpad?’, vroeg ik hem. ‘O ja, dan ben je goed in de verkeerde richting gelopen’. Hij vertelde dat hij al vele wandelingen op zijn naam had waaronder ook een paar keer Santiago de Compostella.

    ‘Let op mijn woorden’, zei hij: ‘pelgrimeren is als een ziekte, wanneer het in je bloed zit kom je er niet meer vanaf.’  En zo geschiedde… 

    Het jaar erna liep ik vanaf Gulpen naar Lourdes, Santiago en als toetje door naar Porto. 

    Onderweg begon ik stickers te zien van “the Jeruzalemway”. Een nieuwe droom ontvouwde zich. Ik besloot dit ten uitvoering te gaan brengen, maar gezien de lengte en de tijdsduur van de komende reis moest ik veranderingen aanbrengen in mijn leefsituatie. Begin 2020 heb ik mijn huis verkocht, mijn baan opgezegd en op 15 maart startte de reis. 

    Het werd een korte maar indrukwekkende trip die eindigde op 28 maart te Andernach. Corona gooide roet in mijn planning.  Toen kwam een van de meest uitdagende beproevingen des levens: wachten. 

    Het ziet er nu weer een stuk rooskleuriger uit, de grenzen zijn weer open en toerisme wordt weer toegestaan. Althans, op de weg naar Rome. 

    De planning is dat ik de Oostelijke route loop tot aan Bari en van daaruit de boot pak naar Albanië. Vanaf daar loop ik graag de Via Egnatia richting het oude Constantinopel,  vanwaar ik de Sufi-trail wil volgen tot aan Konya. Vanaf Konya weet ik het nog niet zeker. 

    Zoveel vragen in deze tijd. Komt er een tweede golf? Zijn de mensen bereid om opvang te bieden? Welke grenzen gaan nog meer open? Toch heb ik geleerd dat pelgrimeren vooral loslaten is. Met een sterk geloof en vertrouwen zal er een blijvende glimlach ontstaan die deuren en andere harten opent. En als de reis dan weer afgebroken moet worden?

    Dan is het wederom een leerzame tijd geweest met vele mooie ontmoetingen en avonturen! Ik zie wel waar de weg mij brengt. 

    Pelgrimeren is voor mij thuis komen op de weg die eeuwig leven draagt. 

    Om die weg te gaan, dien ik hem met een open hart te volgen. 

    Een dezer dagen zal mijn hart zo open staan, dat ik de reis vervolg vanaf Andernach. 

    Moge jullie leven een gezegende Pelgrimage zijn.


    Toch op pad.

    Door Robert en Elina Jansen

    Begin 2017 hebben wij besloten om in juli 2020 te voet naar Rome te gaan. Voor ons het ideale moment: beide kinderen op kamers en de opdrachten op het werk afgebouwd. We hebben een mooie route uitgestippeld, reisverslagen gelezen, spulletjes gekocht en gelopen, gelopen, gelopen, ja zelfs een stukje van de Moselsteig gedaan om de hoogteverschillen eens goed te ervaren.

    Half maart 2020: we zijn er helemaal klaar voor. Nog drie maanden en dan gaan we op pad … Het leek een grote anticlimax te worden: een ballon die je in drie jaar tijd langzaam vol blaast met vreugde, dromen, verwachtingen en verlangens, die je plots los moet laten en die reutelend en zuchtend van je af blubbert.

    En nu, half juni, drie maanden later, gloort het wederom aan de horizon: we gaan! Via de E8 (het Grote Rivierenpad) lopen we naar Duitsland alwaar we daar de Oostelijke Route pakken. Bij Worms gaan we over op de Midden Route door het Zwart Woud om onder de Bodensee door weer op de Oostelijke Route te komen. Die volgen we tot aan Florence. Daar steken we over naar Siena en volgen de Via Francigena tot aan Rome.

    Wat Corona betreft lopen we, denk ik, onderweg net zo veel risico als thuis. We wandelen van A naar B, we eten en we slapen en we gaan de volgende dag van B naar C. Dat valt best mee. Ik hoop dat we vele omwegen maken, vaak verdwalen en nooit aankomen…


    Te gaan of niet te gaan, dat is de kwestie

    door Ronald Karssies en Michelle van Akkeren

    Door de Corona-maatregelen moesten we de plannen opschorten om op 1 april op Pelgrimstocht naar Rome te gaan. Vanaf half maart hebben we elk weekend een dag of soms twee dagen een wandeling van 20-25 km gemaakt. We kwamen niet veel andere wandelaars tegen. In het Pinksterweekend liepen we van Leerdam via Geldermalsen naar Tiel. Voor het eerst hadden we weer een overnachting bij een ‘Vrienden op de fiets’ adres in Geldermalsen. Een beetje onwennig om met de gastheer en gastvrouw op afstand te praten, maar we hadden een prima verblijf.

    De volgende dag moesten we de knoop doorhakken: ‘Gaan we in juli wel of niet vertrekken?’, want onze werkgevers wilden weten waar ze aan toe waren. Op dat moment stonden alle landen waar we doorheen moesten nog op ’oranje’. We hebben een lijst met alle voor- en nadelen gemaakt, maar dat hielp uiteindelijk niets. Het maakte alleen maar duidelijk dat er nog heel veel onzekerheden waren, over het openen van de grenzen, de voorwaarden om ergens te overnachten en gebruik te maken van restaurants, de risico’s om besmet te raken of anderen te besmetten etc. De uiteindelijke vraag was: Ben je als pelgrim bereid om die onzekerheden aan te gaan en te vertrouwen dat je Pelgrimstocht je niet alleen vragen en onzekerheden zullen brengen maar ook oplossingen zal brengen?

    We hebben de knoop doorgehakt en besloten de onzekerheden van een Pelgrimstocht in Coronatijd aan te gaan. Een dag na ons besluit kondigde Mark Rutte in zijn toespraak aan dat we per 15 juni weer binnen de EU mochten reizen en dat hebben we ervaren als een bevestiging van onze keuze. Op zaterdag 4 juli stappen we de deur uit en we hopen eind november in Rome aan te komen.


    Tijdreizen

    door Titia Meuwese

    Op 12 april maakten twee wandelaars mij een complimentje over mijn stevige wandeltempo. Ik vertelde dat ik eigenlijk aan het trainen was voor mijn vertrek vanuit Veldhoek op 19 april: in ruim twee weken naar Trier en dan weer terug naar huis tot eind mei.

    Terwijl ik aan de Nieuwsbrief werk ben ik alweer aan het tijdreizen. Ik ben in die voltooid verleden toekomstige tijd helemaal niet hier, maar ergens in de buurt van het Zwarte Woud, want daar had ik zullen zijn.

    In het echt ben ik thuisgebleven in het besef dat pelgrimeren een wonder is, en dat de omstandigheden eerst goed moeten zijn. Ik hoop dat het gaat lukken en dat ik zo midden juli toch eerst eens ruim twee weken kan lopen en dan in september nog een keer, vertrekkend vanuit Veldhoek en als het mee zit tot flink in het Zwart Woud. Het zou moeten kunnen, op dit moment lijkt in Duitsland het virus redelijk onder controle en zolang je buiten loopt is het natuurlijk niet gevaarlijk.

    En als alles anders loopt, als er toch weer een uitbraak komt: nou dan niet, dan zijn er belangrijker dingen. Lopen kan in Nederland ook.