Verlofdagen in Europa: klik hier


Buienradar Europa: klik hier

Aardbevingen Italië: klik hier

Toestand bergpassen: klik hier

Wind, Sneeuw, ...: klik hier

Advies onweer: klik hier


 

NB53 Walk Wander Wonder

door Laura Fresco

Op het moment dat ik dit schrijf, zit ik op een rotspunt boven het Pollino bergmassief in Basilicata. Vanavond mag ik hier slapen in een kamertje naast één van de hoogstgelegen heiligdommen van Europa. Het is nu 21 augustus. Bijna vier maanden geleden kondigde de Italiaanse premier het einde van de de zware lockdown in Italië af. Dat was mijn startsein. Enkele dagen later liep ik vanaf de zwaarbewaakte Franse grens bij Menton Ligurië in met een wild plan: heel Italië te voet doorkruisen. Met een te zware rugzak en niet gehinderd door enige serieuze wandelervaring begon ik aan een zelfbedachte route. Op papier zo’n 2100km en vele duizenden hoogtemeters.

Ik had geen idee.

Het eerste deel startte meteen pittig met de Sentiero Liguria. Een indrukwekkende lange afstands route bovenlangs de kust, met eindeloze vergezichten over de zee en de maritieme Alpen. Het was lente, en de natuur had er zin in; overal bloemen, vlinders, salamanders, de geur van verse kruiden en af en toe een close encounter met een everzwijn. Het dagelijkse gehannes met het klimmen en dalen en de gebrekkige bewegwijzering had ik er graag voor over. Voor mij was het grote voordeel boven de bekendere en hogergelegen Alta Via Liguria dat je dichter bij zee loopt en meer cultuur en accomodaties kan vinden. Want nee, ik ben niet zo’n pelgrim die wildkamperend een blikje bonen opentrekt. De regionale specaliteiten graag, liefst met een goed glas wijn erbij; ik loop tenslotte in luilekkerland Italië. Ben ik überhaupt wel een pelgrim? Niet in de traditionele zin van het woord, maar het sluipt er vanzelf in: verstilling, vertraging, verwondering, ruimte om niet alleen naar buiten, maar ook naar binnen te reizen. Tijd. Voor bijzondere ontmoetingen en omwegen. Het lopen creert ruimte in mijn hoofd en een prettige vermoeidheid in mijn lijf.

Na Ligurië is het even wennen op de wat “bravere” Via Francigena, maar het Toscaanse landschap is een sprookje en voert langs historische steden als Lucca, Siena en San Gimignano, totdat je op een dag Rome binnenloopt. Wat mij betreft de mooiste stad ter wereld, en daar mocht ik nu in het Vaticaan met mijn Pelgrimspaspoort het Testimonium halen na zo’n 1000km te voet te hebben afgelegd.

 

 

 

 

 

Zo indrukwekkend, dat wil ik nog wel eens meemaken. Dus loop ik nu vanaf het zuidelijkste puntje van Sicilië, de Isola delle Correnti, via de woeste bergen in Calabrië en het Pollinomassief in Basilicata terug naar Rome. Voor me ligt nog een stuk Campanië, de Amalfi kust en de Via Francigena del Sud vanaf Benevento terug via Lazio totaan Rome. Alles heeft zijn charme en eigen uitdagingen. Natuurlijk is het pelgrimeren in tijden van pandemie anders. De paden zijn verlaten en vaak overwoekerd. Wekenlang kom ik geen mens tegen. Sommige b&b’s en restaurants zijn dicht of -heel triest – op de fles gegaan; de verhalen die ik hoor zijn vaak schrijnend, de angst voor besmettingen reëel. Misschien heeft de enorme gastvrijheid en levensvreugde die ik ben tegengekomen me juist daarom zo geraakt. Vaak liep mijn tocht anders dan gedacht, maar tot nog toe kwam ik altijd op het juiste pad terecht. Daar hebben zeker ook de leden van Pelgrimswegen naar Rome aan bijgedragen met hun adviezen, routes en steun. Dank, en voor iedereen die onderweg is of nog zal vertrekken: buon cammino!