Verlofdagen in Europa: klik hier


Buienradar Europa: klik hier

Aardbevingen Italië: klik hier

Toestand bergpassen: klik hier

Wind, Sneeuw, ...: klik hier

Advies onweer: klik hier


 

NB53 Weer ontmoeten

Door Jan Vrouenraets

Voor ons als Lage Landers is fietsen wel een dagelijkse bezigheid te noemen. Het was daarom ook voor mijn echtgenote en mij een vanzelfsprekend idee om regelmatig tochtjes per fiets te maken in binnen- en buitenland. Ook het meer extra-sportieve fietsen kreeg steeds meer onze belangstelling, en dus ook de daarbij horende sportfietsen. Hierdoor hadden wij ook de mogelijkheid, om voor diverse goede doelen, op de fiets te stappen. Na enkele lange afstand fietstochten, verdeeld over meerdere jaren, kwam het idee steeds vaker in ons op om uit dankbaarheid per fiets een pelgrimage naar Rome te proberen. Langeafstandstrainingen volgden om het idee een reële kans te geven.

Eerste pelgrimstocht

Na eerst op een wat luxe manier fietsen, zonder veel bagage, begon het trainen met volle bepakking. In het voorjaar van 2014 starten wij onze pelgrimage naar Rome, van in totaal veertig dagen. Eerlijk verdeeld over twintig overnachtingen op de camping en evenzoveel in een comfortabel onderkomen.

Onze route had veel zijpaadjes en verrassende ontmoetingen, waardoor het een onvergetelijke ervaring is geworden voor ons beiden.Echter sinds januari 2019 moet ik me deze ervaringen alleen herinneren, na het overlijden van het liefste dat ik had. Veel van de plaatsen en ontmoetingen, tijdens onze gezamenlijke tochten blijven ook nu weer een mogelijkheid om te herinneren en te ontmoeten.

 

Dat was voor mij de belangrijkste reden om weer op pad te gaan naar Rome en weer te ontmoeten, tijdens momenten van bezinning. COVID-19 was voor velen onder ons een nachtmerrie met dramatische gevolgen; voor mijn fietstocht naar Rome slechts een uitstel. Vanaf de dag dat wij weer naar de diverse buitenlanden mochten, met een vaccinatiebewijs op zak, is mijn tocht vanuit Heerlen gestart.

Tweede tocht

Zo ging ik op 10 juni dit jaar in de richting van de Duitse Rijn, zoals wij dat in 2014 ook deden met de route van Hans Reitsma als begeleiding. Nu kon ik niet overleggen. Ga ik hier wel goed? Of niet? Ik moest alles alleen beslissen. Maar om de een of andere reden is het mij gelukt om zonder omwegen mijn doelen te bereiken. Op 29 juni arriveerde ik in Rome, na in totaal drie rustdagen, waarvan twee in Assisi. De ontmoetingen met diverse geestverwanten, b.v. in de Friezenkerk, zal ik net als in 2014 me graag blijven herinneren.

Het “Stalen Ros” (d.w.z. van carbon) moest dit keer wel mee terug naar Nederland. Aangezien ik dit niet toevertrouw aan de luchtvaart en de trein alleen in de “regionalen” fietsen meeneemt, heb ik de terugreis per bus ondergaan.

Wat voor aanvang van mijn Rometocht geen zekerheid was, “ontmoeten en herinneren”, is in mooie onverwachte momenten ontstaan. En dat kan zomaar om een vervolg gaan vragen. Tot ziens, te voet of op de fiets, maar onderweg.