Verlofdagen in Europa: klik hier


Buienradar Europa: klik hier

Aardbevingen Italië: klik hier

Toestand bergpassen: klik hier

Wind, Sneeuw, ...: klik hier

Advies onweer: klik hier


 

NB50 De Corona-maatregelen zaten ons …

De Corona-maatregelen zaten ons op de hielen…. en toch gingen Elina en Robert te voet van de St Catharijne naar de St Pieter.

door Robert Jansen

Op 21 juli 2020 vertrokken mijn vrouw en ik tezamen met een bevriend stel te voet naar Rome. Zij slapen in hun camper en wij in eerste instantie zo veel mogelijk bij hen, of in de camper of in een tent ernaast. Later, wanneer de dagen korter worden, of wanneer we vinden dat we “te dicht op elkaar zitten”, slapen wij in hostels, airbnb’s, hotelletjes enz.. Zo gezegd, zo gedaan.

Het was nog maar de vraag of we wel zouden kunnen vertrekken. Duitsland, Oostenrijk en Italië zaten vanaf maart dit jaar min of meer op slot en wij vreesden dat onze voetreis in het water zou vallen. Maar gaande weg versoepelden genoemde landen hun regels en waagden we het er op. We zouden best een keer in een lockdown terecht kunnen komen en dat zouden we dan moeten accepteren.

We namen afscheid van de koster van de St Catharijnekerk (Brielle), nadat zij de eerste stempel had gezet in onze pelgrimspaspoorten. Een vreemde gewaarwording om je eigen stad uit te lopen, met slechts de route in je hand, niet wetende wanneer je aan zal komen en of je ooit wel aan zou komen in deze bizarre tijd.

We liepen grofweg één week in Nederland (via de E8 naar Nijmegen), zeven weken in Duitsland (Europeische Fernwanderweg E8, de Westweg door het Zwarte Woud en boven de Bodensee langs naar Oostenrijk), één week in Oostenrijk (Via Claudia Augusta) en zeven weken in Italië (Via Trento, Verona, Bologna, Florence, Siena van daaruit via de Via Francigena naar Rome).

 

Vier appels als beloning

Wat ons onderweg opviel is dat wanneer we zeiden dat we naar Rome liepen, mensen ons meteen negeerden of in de lach schoten en hoe harder we hen probeerden te overtuigen dat dit daadwerkelijk zo was, hoe moeilijker dit bleek. Daarom zeiden we in het vervolg maar dat we naar Nijmegen liepen, of naar Bonn, of naar Koblenz. We noemde gewoon de eerstvolgende grote stad. Tot ver in Italië geloofde men er niets van. Slechts één man in Zuid-Tirol vroeg door. “Waar gaat u heen”, vroeg hij. “Naar Trento”, zeiden we. “ja, een daarna dan?”, vervolgde hij. “Naar Rome!”, zeiden wij trots. Hij viel nog net niet op zijn knieën en al zijn maten moesten het horen. We moesten even met hem mee lopen en hij gaf ons vier appels mee voor onderweg. Een heel grappige ervaring.

We startten meestal rond 8.30 uur met zijn drieën en onze vriend vertrok dan met de camper om boodschappen te doen voor die dag. Een kilometer of twaalf op de route stond hij klaar met koffie of hij liep ons tegemoet. Een kilometer of zes verder lunchten we met zijn vieren en aan het eind van de dag reden we naar onze accommodatie (hostel/camping of Stelplatz). Het lopen was niet altijd gemakkelijk, met name wanneer de paadjes steil werden en niet meer uit asfalt bestonden. Ook hadden we niet allemaal dezelfde snelheid, dus voor de snellere onder ons was het nogal eens wachten en voor de langzamere onder ons was het nogal eens ploeteren. Bij de een verdwenen de pijntjes na een paar weken en de ander bleef ze in meer of mindere mate houden. Het belangrijkste bleek de wil om door te gaan. En die hadden we! Elke morgen voor de wekker wakker!

 

Ontmoetingen

Wat ook deel is van de beleving is het tegenkomen van andere pelgrims. In het Zwarte Woud ontmoetten we mensen die de Westweg liepen (De Duitse wandelklassieker: de 285 kilometer lange Westweg van Pforzheim naar Basel) en op de Via Degli Dei (de 130 km lange, historische wandelroute van Bologna naar Florence) ontmoetten we een groep studenten die een weekje op pad wilden. Maar tot in Siena hebben we geen andere mensen ontmoet die naar Rome liepen. Daarna hebben we er twee gezien en wel op de Via Francigena: twee jongemannen, één uit België en één uit Tsjechië. Wij vonden het erg leuk om hen te ontmoeten, maar we hadden er liever meer ontmoet. Maar dit gold voor het ontmoeten van andere mensen onderweg in het algemeen. We hadden het idee dat we alleen op de wereld waren tussen de dorpjes en de steden in.

De maatregelen die de verschillende landen namen om het coronavirus terug te dringen, zaten ons wel op de hielen. Toen we Oostenrijk binnenliepen begon het in Duitsland al wat nijpender te worden en eenmaal twee weken in Italië bleek dat je zonder negatieve coronatest Italië niet binnen kon komen. Eenmaal in Lazio (de provincie waar Rome in ligt) kwam het bericht dat je tussen provincies niet meer mocht reizen. Het leek wel of achter ons telkens grote, ijzeren poorten dichtsloegen.… We glipten er steeds door. En de camper kon gewoon rijden en wij wandelden gewoon verder.

Boefjes, die Italianen….

Vaticaanstad bereikten we op 8 november, een praktisch leeg Sint Pieterplein. Geen rij voor de ingang, tien bezoekers en veertig suppoosten de kerk. Ook wel weer een heel bijzondere ervaring. Restaurants waren na 18.00 uur gesloten, maar afhalen kon gelukkig wel (en soms dineren in een “illegaal” restaurant: een restaurant dat na 18.00 uur gewoon open was, alleen voor intimi en van buiten niet zichtbaar). Het blijven toch een beetje boefjes, die Italianen!

Mijn vrouw en ik vlogen op vrijdag 13 november terug naar Amsterdam en onze vrienden plakten er nog een weekje Italiaanse kust aan vast. Zij reden via lege snelwegen in twee dagen naar huis. Bij de Italiaans-Franse grens slechts de vraag waar ze heen gingen: “Naar huis”, en dat was goed genoeg.

Nu zitten wij met de pelgrim blues in Brielle ons af te vragen of we dit allemaal daadwerkelijk hebben meegemaakt. We zaten al heel snel in ons vaste ritme, vreemd toch hoe dat gaat. En weet je, de tocht smaakt naar meer. Waar gaan we nu heen, wanneer gaan we, via welke weg … we zien wel hoe het loopt.