NB53 Pelgrimeren in coronatijd

Door Ad Jacobs

Ik ben nu onderweg en schrijf een blog over mijn pelgrimstocht naar Rome. Daarin kijk ik steeds 500 jaar terug en vergelijk die middeleeuwse wereld met de huidige wereld. In 1500 heerste de pest, tientallen miljoenen mensen stierven aan deze zwarte dood. Onze gezondheidszorg is nu sterk verbeterd. Hoewel de wereldbevolking sindsdien verzevenvoudigd is, hebben we de COVID-sterfte tot nu toe onder de vijf miljoen kunnen houden. Het risico dat ik tijdens mijn wandeling kom te overlijden aan een besmettelijke ziekte is nog steeds maar fractioneel in vergelijking met de risico’s die mensen in de middeleeuwen liepen.

Sabbatical

Jaren geleden heb ik het plan opgevat om ooit naar Rome te lopen. Ik zat toen midden in de opbouwfase van mijn leven, waar je verantwoording aflegt aan je vrouw en kinderen, maar ook aan collega’s en je werk. Mijn kinderen zijn nu zelfstandig, ik ben 62 en ga de laatste fase van mijn leven in. Ik mag nog niet met pensioen, maar ik wil niet op volle kracht doorgaan tot ik 67 ben. In 2019 heb ik het plan concreet gemaakt, in april 2021 was ik vijventwintig jaar in dienst en toen heb mijn collega’s verteld dat ik aansluitend een sabbatical van vier maanden neem. De pandemie begon in 2020 en ik ging ervan uit dat deze tegen mijn vertrek, 1 mei 2021, onder controle zou zijn. De algemene verwachting was dat met de lente in zicht lockdowns voorbij zouden zijn, mede dankzij vaccinaties.

 Geen showstopper

Een pelgrim moet een flinke dosis doorzettingsvermogen hebben en moet niet snel ontmoedigd raken, want Rome is heel ver, dat kan ik je wel zeggen. Ik was enorm gemotiveerd om te gaan, mijn werk was overgedragen en thuis was alles geregeld. Ik was er klaar voor, niets hield me tegen. Geen blaren, geen regen, geen bergen, geen hittegolven, geen verstuikte enkel of ontstoken pees; mijn doel stond vast. In mijn werk ben ik getraind om naar oplossingen te zoeken, een probleem mag nooit tot een showstopper leiden. Die eigenschappen nam ik mee op mijn pelgrimstocht, dus toen de vertrekdatum naderde, dacht ik er niet aan om uit te stellen.

Natuurlijk heb ik de risico’s afgewogen, ik had al één prik gehad totdat de discussie rond Astra Zenica losbarstte. Maar een pelgrim is de hele dag in perfect geventileerde buitenlucht. Natuurlijk heeft een pelgrim contact met andere mensen maar die zijn voornamelijk buiten en afstand houden is makkelijk. In mijn dagelijkse werk ben ik veel in contact met andere mensen, maar met inachtneming van de regels heeft dat nooit problemen gegeven.

Familie besmet

Maar toen kwam het noodlot op mijn pad, vlak voor mijn vertrek stierf onverwacht mijn negentigjarige moeder, we waren met alle acht kinderen aanwezig toen ze haar laatste adem uitblies. Moeder is niet overleden aan corona. Aan haar sterfbed waren we dichter bij elkaar dan de regels toestonden, maar we waren zeer verrast toen een paar dagen later vijf van ons besmet bleken te zijn, onder wie ikzelf. Een paar dagen later hadden dertien familieleden corona met voornamelijk hoofdpijn, reukverlies en gebrek aan energie. Uiteindelijk is iedereen zonder verdere problemen na een dag of tien weer hersteld en nadat ikzelf 48 uur klachtenvrij was begon ik op 12 mei aan mijn pelgrimstocht. Ik heb nu het grote voordeel dat ik tot november immuun ben. De eerste week had ik nog wat vage klachten en verminderde energie, maar door elke dag veel te lopen kwam mijn lichaam er snel weer bovenop.

Zielig kijken

De grote vraag was, zal ik elke dag onderdak kunnen vinden? Ik had zowel mijn huisarts als het UWV om documenten gevraagd met de verklaring van mijn herstel en immuniteit, maar beiden gaven aan dat ik moest wachten op de Coronacheck-app van de overheid. Pas toen ik zeven weken onderweg was, kwam de app beschikbaar en bleek dat ik een herstelverklaring voor Nederland had, die internationaal niet geldig is. Gelukkig vragen alleen overheidsinstellingen zoals musea om deze Green Card en word ik soms geweigerd. Maar vaak lukt het me toch om binnen te komen door mijn Nederlandse QR-code te tonen. Deze wordt dan gescand waarbij het toestel een “fout” aan geeft. Door heel zielig te kijken, laten ze me vaak toch binnen.

Particuliere bedrijven zoals campings, hotels, pensions en B&B’s willen graag klanten ontvangen. Die hebben ze nodig om te kunnen overleven. Ik ben nu ruim tachtig dagen onderweg en heb steeds zonder veel problemen een slaapplek gevonden. De eerste weken heb ik mezelf tientallen keren laten testen omdat een negatief test bewijs niet ouder dan 24 uur verplicht was. Later kocht ik zelf testmateriaal en deed zo’n test ter plaatse als het pension daarop stond. Ik had een tentje met volledige kampeeruitrusting meegenomen dus mocht het een keer niet lukken, dan kon ik altijd nog wild kamperen. Maar uiteindelijk vond ik elke nacht zonder problemen onderdak.

Verkeer gevaarlijker

Corona gaat nooit meer weg, we zullen er mee moeten leven. Uiteindelijk gaan er weinig mensen aan dood; zelfs 99% van de ouderen die besmet raken overleeft het, maar kwijnt vervolgens weg in eenzaamheid. Een pelgrim moet in goede gezondheid verkeren en zal automatisch een goede weerstand hebben tegen een virus. Tijdens mijn pelgrimstocht voelde ik me top fit. De eerste weken moest ik nog wennen en het opbouwen van mijn conditie, maar daarna werd ik alleen maar sterker. Ik ben nooit bang geweest voor een nieuwe besmetting, want zelfs bij een dubbele vaccinatie is dat mogelijk. Het risico op een verkeersongeval acht ik vele malen groter. In Italië zijn er nauwelijks trottoirs en fietspaden, waardoor je vaak genoodzaakt bent om op de rijbaan te lopen. Er wordt hard gereden, dus voor dat gevaar moet je steeds goed opletten.

Tot besluit mijn advies aan iedereen die een pelgrimstocht wil maken: laat je niet afremmen door coronaperikelen. Probeer alle problemen te overwinnen en ga lekker lopen. Uiteindelijk blijf je daar het gezondst bij.