NB53 Van Bolzano naar Rome: de oostelijke route ‘light’

Door Henk Kleinrouweler

 Roma, città eterna!

Drieëndertig wandeletappes lang draaide de aardbol zich in m’n hoofd en onder m’n voeten in de richting van dat éne punt, waar alle wegen samenkomen. Vrijdag 16 juli kwam ik er aan, en nu kan ik eindelijk zeggen dat de weg het doel was! Het was geweldig om erheen te mogen lopen, ik voel me een bevoorrecht mens.

Een pelgrimstocht zou ik het niet willen noemen, daarvoor dwongen de coronaomstandigheden me te veel om af te wijken van m’n oorspronkelijke plan: in april vertrekken uit Zuid-Limburg om via de oostelijke route naar Italië te lopen. Dat werd uiteindelijk een mooie treinreis, eind mei, naar Bolzano. Daar heb ik de wandelschoenen aangetrokken voor de 750 km lange wandelweg naar Rome – een leuk ommetje voor een ervaren loper, maar voor mij als groentje een mooie ontdekkingsreis. Door de gedwongen inkorting van m’n tocht (ik had er onbetaald verlof voor opgenomen en word eind augustus weer op m’n werk verwacht) hoefden de lichamelijke en geestelijke reserves niet tot de uiterste bodem te worden aangesproken; het voelde eigenlijk aan als een lange vakantietocht, ook al omdat het weer echt práchtig was. Overigens wil ik de mensen die dat nog niet zelf ervaren hebben nog wél waarschuwen voor de Via degli Dei, het gedeelte van Bologna naar Florence. Machtige uitzichten, maar een soms heel taai traject, waar zelfs de doorgewinterde Italiaanse wandelaars die ik onderweg tegenkwam (wat leidde tot mooie ontmoetingen en gezellige avonden) wel moeite mee hadden.

Achteraf bezien vond ik dit het mooist: het licht en de blauwte van de lucht, die de heuvels ‘s ochtends scherp en ‘s avonds zacht en warm kleuren. Zó mooi kennen wij dat ten noorden van de Alpen eigenlijk niet.

Het “vervelendst”: de heuvels die, ongelofelijk mooi van veraf, rugzakverzwarende, behekste toverbergen blijken te zijn als je er van heel dichtbij overheen loopt. Ze stijgen allemaal véél meer dan dat ze omlaag gaan, met stijgingspercentages waarvoor men in de Efteling namen als ‘Python’ en ‘Joris en de draak’ heeft bedacht. Een keiharde leerschool voor laaglanders, zelfs als ze uit Limburg komen. Maar hoe dan ook: het was een práchtige ervaring.

Tot slot:

Un gránde Grazie all’Italia , campioni dell’Europa nel calcio, dell’ospitalità e della bellezza eterna!