NB50 Met iedere stap laten we iets achter

‘Met iedere stap laten we iets achter, en met iedere stap nemen we iets in ons op van degenen die ons zijn voorgegaan’

Ronald Karssies en Michelle van Akkeren liepen deze zomer naar Rome

Op 4 juli liepen we met een hele stoet familie, vrienden en buren door de miezerregen naar het pontje in Rhoon. Zwaaien op de pont is een prachtige manier om afscheid te nemen, langzaam worden de mensen en de haven steeds kleiner totdat je echt weg bent. Precies vier maanden later op 4 november stonden we op het Sint Pietersplein. We voelden ons een beetje emotioneel en ook heel vreemd op zo’n groot leeg plein terwijl onze tocht voornamelijk door de bossen en velden gegaan is.

We moesten terugdenken aan de hoogtepunten zoals de Sint Bernardpas, maar ook aan de moeilijke momenten met uitputtende hitte van boven de 35 graden, een ontstoken pees en een eksteroog in de teen. Eerlijk gezegd was het in Frankrijk en Zwitserland nog helemaal niet zeker dat we het zouden halen. Ronald: Ik heb toen tegen mezelf gezegd: Pijn of geen pijn, ik wil in ieder geval over de Sint Bernardpas gaan. Daarna zou ik wel zien. Als het echt niet meer ging gaan we naar huis om te herstellen van de blessures, maar liever natuurlijk gewoon doorgaan. Eenmaal in Italië ging het geleidelijk steeds beter met de lichamelijke ongemakken. Het leek wel of mijn lichaam eindelijk gewend was aan de taak om dagelijks 20-30 km te lopen. Toen het Covid virus ook in Italië weer de kop op stak hebben we tegen elkaar gezegd: als we in ieder geval maar Assisi halen. Toen dat gelukt was hebben we alles op alles gezet om op tijd Rome te halen en ook dat is gelukt!

 

Tijdens onze tocht hebben we ‘de reis is belangrijker dan de bestemming’ met al onze vezels doorleefd. Het gaat om de waarde en betekenis die je aan elke dag weet te geven. Ook al kom je nooit op de bestemming aan, dan blijft de waarde en betekenis van de reis staan. We hebben echt in het moment geleefd tijdens mooie ontmoetingen en genietend  van de prachtige landschappen. We leefden ook in het moment tijdens het zwoegen in de hitte en het verbijten van de pijn. We ontdekten dat alles wat je tegenkomt tijdelijk is. Na een waardevolle ontmoeting ging ieder weer zijns weegs. Landschappen, natuurschoon, kloosters en steden. We maakten er stap voor stap kennis mee, het verrijkte ons en we lieten het ook stap voor stap weer achter ons. Ook de moeilijke dingen blijken tijdelijk van aard. Op de weg, onder de brandende zon, die je tot de horizon ziet doorlopen dacht ik soms ‘er komt geen eind aan’ maar stap voor stap kom je toch aan het einde van de weg. Zo’n eindeloze weg afleggen is wel ontzettend vermoeiend. We ontdekten daarentegen dat paden waarop steeds iets nieuws valt te ontdekken en waarvan je niet precies weet waar je uitkomt, meestal helemaal niet vermoeiend zijn maar juist energie geven, ook al zijn ze steil of moeilijk begaanbaar. Hoe we deze lessen een plek gaan geven in ons dagelijks leven weten we nog niet. Ook dat zal stap voor stap en dag voor dag moeten gebeuren.

Je kunt ons verslag en de foto’s nog bekijken op //www.polarsteps.com/RonaldKarssies